کلوديا روزت

سازمان ملل اخيراً يک تشکل جديد به نام نهاد زنان تشکيل داده است. انتخاب شورای اجرايی اين نهاد در دستور کار است. چقدر زمان باقيمانده تا ايران صاحب يکی از اين کرسی ها شود؟

اگر اين سؤال نامعقول به نظر می رسد، واقعيت های سازمان ملل از آن هم عجيب تر است. عجيب ترين رويداد اين سازمان، کسب يک کرسی در کميسيون وضعيت زنان در سازمان ملل توسط ايران در ماه آوريل بود. اما اين همه ماجرا نبود. واقعيت اين است که ايران عليرغم تحمل چهار قطعنامه تحريمی شورای امنيت سازمان ملل، راه های بازيچه قرار دادن اين سازمان به شيوه ای که نه تنها سازمان ملل بلکه ادعای مهارت ديپلماتيک آمريکا را نيز مورد تمسخر قرار بدهد، آموخته است.

آنچه از عضويت ايران در کميسيون حقوق زنان جالب تر است، کسب کرسی در ميان 36 عضو اجرايی برنامه توسعه سازمان ملل به عنوان برجسته ترين نهاد اين سازمان است. در واقع ايران در سال گذشته رياست اين سازمان  (يو- ان- دی- پی) را برعهده داشت، آن هم در خلال تظاهرات خونين آن کشور و زماني که  حاکميت در حال ضرب و جرح، زندانی کردن و کشتار مردمی بود که خواستار توسعه دموکراتيک کشورشان بودند.

شورای اجرايی يو ان دی پی که ايران همچنان در آن عضويت دارد، يک نهاد ناظر برای صندوق جمعيت وصندق توسعه سازمان ملل است.  دوره سه ساله عضويت ايران در اواخر سال 2010 پايان می يابد. ايران مانعی بر سر راه شوراهای عالی سازمان ملل در وضعيت زنان و يا مسائل مربوط به کودکان و کمک های غذايی خواهد بود. نهاد تازه تأسيس زنان سازمان ملل با يا بدون حضور ايران در شورای تصميم گيری آن، جلسات مشترکی با هيأت های اجرايی يو ان دی پی و نيز يونيسف نيويورک خواهد داشت. ايران در هيأت اجرايی هر دوی اين نهادها به ترتيب تا سال های 2011 و 2012 حضور خواهد داشت. 

ايران ضمناً حضوری خزنده در نهادهای اجرايی سازمان ملل در زمينه مسائل مختلف از تسليحات گرفته تا فضا و جرايم جهانی داشته است. بزرگترين کشور حامی تروريسم دنيا، تا سال 2012 نائب رئيس شورای اجرايی سازمان منع تسليحات شيميايی (او پی سی دبليو) خواهد بود. ايران در دو کميسيون مواد مخدر و جرايم سازمان ملل نيز عضويت دارد. اين کشور در آوريل گذشته نيز صاحب کرسی چهار ساله کميسيون توسعه علوم و دانش فنی سازمان ملل در ژنو شد. اين عليرغم ناديده انگاشتن تحريم های سازمان ملل به دليل برنامه هسته ای از سوی آن کشور بوده است.

در مجموع بايد گفت ايران حضور گسترده ای در سازمان ملل دارد و اين مسأله ندرتاً مورد توجه واقع می شود. اين يک صحنه عجيب و هشداردهنده است زيرا رژيم ايران به اعدام جوانان و همجنسگرايان ادامه می دهد، به مجازات سنگسار و تحميل حجاب الزامی برای زنان ادامه می دهد، مخالفان آزادی خواه را زندانی و شکنجه می کند و آنها را به قتل می رساند، از گروه های تروريستی نه تنها در خاورميانه بلکه در سراسر دنيا حمايت می کند و عليرغم تحريم های موجود، بر روی برنامه تسليحات هسته ای و سيستم موشکی کار می کند.

وزارت خارجه آمریکا در برابر اين موضوع چه کرده است؟ آمريکا سرانجام از طريق چهارمين دور تحريم های سازمان ملل در ماه ژوئن وارد ماجرا شد. اما نحوه عملکرد دستگاه ديپلماتيک چگونه بوده است؟ هنگامي که احمدی نژاد تصميم به حضور در کنفرانس بازنگری معاهده منع اشاعه سلاح های هسته ای در نيويورک در ماه مه گذشته گرفت، يک درخواست عجيب برای صدور رواديد در سه روز کاری باقيمانده تا حضور وی در اجلاس ارسال شد. با توجه به سابقه بازی ايران با سيستم های سازمان ملل و سوء استفاده آن کشور از سازمان ملل برای همراه کردن کشورهای مخالف تحريم و نيز ايجاد موجی از سازمان های پوششی نظير بنياد علوی و دفتر نمايندگی ايران در منتهتن، اين اقدام بايد زنگ خطر بزرگی را به صدا درمی آورد.

اما وزارت خارجه با اين درخواست رواديد دقيقه آخر از سوی ايران چگونه برخورد کرد؟ اين فرصت وجود داشت که بررسی درخواست ياد شده بيش از سه روز طول بکشد. وزارت خارجه در مورد تأخيرهايی از اين دست خبره است. اما برعکس، برای احمدی نژاد و همراهان او 80 رواديد صادر شد. پس از آن بود که ايران به سازمان ملل شکايت کرد زيرا عليرغم صدور 80 رواديد، يک درخواست رواديد رد شده بود. ايران در بي خبری موجود، به توسعه نفوذ و دسترسی های خود در سازمان ملل ادامه می دهد. دولت اوباما به جای ايستادن در برابر اين رويکرد، بيش از 6 ميليارد دلار در سال خرج سازمان ملل می کند که معادل يک چهارم هزينه کل سالانه اين سازمان است. چرا دولت اين کار را می کند؟

 

منبع: فوربس- 23 ژوئيه

 

 

 

 

1